Download GRATIS mijn mini e-book Je ontvangt dan ook direct mijn ezine met extra tips

Hoe Bromsnor mij bijna te pakken nam (en ik succesvol mijn eigen technieken gebruikte)

03-11-2014 - Camiel van Hoegee

Fisheye PoliceNiets menselijks is mij vreemd. Ik doe net als jij soms ook wel eens dingen die niet mogen. En dan nog betrapt worden ook. Aan de volgende burgerlijke ongehoorzaamheid heb ik mij schuldig gemaakt:

Ik reed hier in Hilversum met de fiets op het voetpad

Erg hè? En ja hoor. Een agent stond mij op te wachten. Met zijn collega. En hij sprak óók nog de gevleugelde woorden:

“Meneer, wat zijn wij hier aan het doen?”

Ja, niet te geloven, hè? Ze bestaan nog! Wat een klassieker!

Toen ik werd aangehouden, moest ik eerlijk gezegd echt uitkijken dat de ergernis zich niet van mij meester maakte. Want ik ken mezelf: als ik die emoties in mij toelaat, dan gaat de ergernis met me op de loop. Misschien voorstelbaar en herken je het wel. Er schieten dan allerlei gedachten pijlsnel door je hoofd en ja… bij mij ook. Ik biecht die hier allemaal op ;-).

OK, daar gaat ‘ie:

  • “Dat zie je toch man, ik fietste net en nu sta ik stil en praat met jou en je collega” (*zucht*). Je moet echt wel heel dom zijn als je dat niet zelf kunt zien en vertellen. Je komt vast net van de politieschool. Heb je je veterstrik-diploma eigenlijk wel? Ik kan het mij haast niet voorstellen.”
  • “Nou, daar hebben we Bromsnor weer. Die moet zijn punt vast even maken en laten zien dat ‘ie stoer is naar zijn vrouwelijke collega.”
  • “Hij slingert me op de bon. Flauw hoor. Ga toch niet steeds burgertje pesten, doe je werk en vang boeven. Doe nou even niet zo lullig. Het is toch niet zo vreselijk, ik heb niemand aangereden en wilde gewoon even snel een stukje afsnijden.”
  • “Zou ik die pet ook over zijn oren kunnen trekken? Volgens mij ben ik sneller dan hij… of  zal ik doen alsof ik het niet begrijp en alleen maar Frans spreek?”
  • “Als ik nou toch op de bon wordt geslingerd, dan ga ik er ook even extra van genieten en even heeeeeeeeeel langdradig worden en moeizaam doen, langzaam mijn ID pakken en zo… Dan heb jij ook het even niet zo naar je zin”
  • “Ik lispel mijn adres etc zodat hij ‘sgreivvaute’ gaat maken en dan kan ik in beroep gaan zodat ik toch niet hoef te betalen”

Dit soort rare en idioten gedachten flitsen er dan door mij heen. Om je kapot te ergeren (ook aan die gedachten dus). Hoe is dat bij jou?

Gelukkig heb ik dit allemaal niet gezegd en bleef ik ‘braaf’ staan. Alles wat je op zo’n moment bedenkt is per definitie niet waar, niet constructief en het domste wat je kunt doen op dat moment is toegeven aan je emoties.

Je moet echt even ‘battelen’ met jezelf. Heel snel, want in een split-second kan het al gebeurd zijn en heb je er iets doms uitgeflapt. Dan moet je op de blaren zitten omdat je je boosheid niet kon beheersen. Het letterlijk even pas op de plaats maken gaf me wat bedenktijd. Dat hielp wel. Dus als het je lukt om even tijd te rekken, even rustig door te ademen om de piek er af te halen, dan is dat heel slim om even te doen.

Heel snel hierop volgde een andere interne dialoog, die ook heel snel plaatsvond en vooral eerder bestraffend was naar mijzelf. Want ja, ik baalde ook enorm van mijzelf:

  • “Ja hoor, daar gáát weer 50 euro. Sufferd. Hadden we leukere dingen voor kunnen doen!”
  • “Dat je dit soort dingen (zie boven) bedenkt. Wat ben ik eigenlijk een zielig mannetje dat dit in mijn hoofd komt.”
  • “Je staat nu echt voor joker. Op de meest drukke straat in Hilversum, op een zonnige zaterdagmiddag, waar veel mensen mij kennen – veel kinderen met ouders ook – en jij haalt het in je hoofd om te gaan fietsen op het voetpad. Dan vraag je erom, hoor”
  • “Wanneer leer je het nou eens Hoegee, want het is niet de eerste keer, hè? (Afgelopen winter heb ik hier ook al een prent gekregen, omdat ik zonder licht reed – ook al zo’n misdaad hahaha 😛 )
  • “Spijt spijt spijt… Niemand vertellen” 😉

Deze interne dialoog hielp gelukkig wel wat. Het lukte me om de boel een beetje meer te relativeren. Ook wel emotioneel geladen, maar het ging al beter. Het lukte me daardoor objectiever te blijven en andere afwegingen te maken:

  1. Ik zat fout, want ik mag niet fietsen op het voetpad (ook al vond ik zelf even van wel). De regels gelden voor iedereen, dus ook voor mij. Het is rechtvaardig en logisch om dit gedrag te beboeten. Het kan immers ook gevaarlijk zijn. Een paar weken later is mijn dochter bijna van haar driewieler gereden door een fietser, exact op die plek. Dan sta je aan de andere kant: zo’n kerel kan niet hard genoeg beboet worden!
  2. Ik heb gegokt en ben betrapt en moet nu mijn verlies nemen. Dit is mijn actie en daar neem ik zelf de verantwoordelijkheid voor.
  3. Als ik het groter maak, kost het mij alleen maar extra energie, tijd en misschien zelfs wel meer geld omdat ik een ambtenaar in functie beledig.
  4. De agent doet zijn werk, dus het heeft geen enkele zin om dit persoonlijk naar hem te maken.
  5. Het heeft geen zin om het mezelf persoonlijk aan te rekenen en mezelf af te vallen (!). Foutje gemaakt en dat maakt me niet meteen tot een slecht persoon. Als je namelijk niet uitkijkt trakteer je jezelf op een megaportie weinig bijdragende zelfkritiek en dan voel je je enorm schuldig en schaam je je ogen uit je hoofd en wordt dit een patroon.
  6. Wat wil ik hiervan leren en hoe ga ik voorkomen dat ik weer in de valkuil stap om toch op het voetpad te rijden?

bon

Ik denk dat iedereen zich daar op zijn eigen manier wel dingen in herkent. We doen allemaal wel eens iets wat niet OK is, iets kleins of iets groots. Het kan je enorm helpen om te blijven redeneren en je eigen gedrag en overtuigingen continu te onderzoeken. Dat betekent dat je bewust gaat kijken naar: wat doe ik nou eigenlijk? Klopt dat eigenlijk wel, is dit wel logisch en rechtvaardig?

Als het iemand anders betreft die op de bon wordt geslingerd, zou je dan ook pissig reageren of vind je het dan wél rechtvaardig? Of ben jij dan ineens de uitzondering op de regel? Dat zou volgens mij niet helemaal kloppen en ook niet eerlijk zijn. Je zou dan immers met twee maten meten. Het recht geldt dan even niet voor jou. Dat is niet logisch. En toch gebeurt het zo vaak.

Ik doe het zelf ook en ik hoor dat ook van veel klanten. Je kunt er wel over nadenken en je eigen ideeën en overtuigingen onderzoeken. Je kunt je zelf vragen stellen als:

“Waarom zeg ik en doe dit eigenlijk?”
“ Ik wil het niet doen, maar op het moment dat ik het moet laten zien, schiet ik toch in mijn valkuil. Dan word ik toch boos en ga ik bijvoorbeeld schelden”

Het vergt heel wat van je om überhaupt te kijken naar je eigen gedrag en de overtuigingen die daarachter zitten. Dit moet je leren of geleerd hebben. Je bewust worden van je eigen blinde vlek. Je gekke gedachtekronkels onderzoeken. Je eigen ‘onlogica’ onderzoeken en ontdekken. En als je deze beter in beeld krijgt, kun je vervolgens ook kijken of die overtuigingen legitiem zijn, kloppend zijn.

Die zou in zekere zin voor iedereen gelijk moeten zijn. Dan heb je 1 maat. Echter, je persoonlijke emotionele reacties gooien vaak roet in het eten. Je emotionele gedragsrepertoire gaat met je op de loop. Die vertroebelen zo snel je reacties. Je patronen waar jij mee groot gebracht bent, je overtuigingen om wie je bent, omtrent welke rechten en plichten je allemaal hebt etc etc. Jij bent zelf het instrument en jij alleen kan jouw waarneming veranderen. Doe je dit, dan ga jij en jouw omgeving daar de vruchten van plukken.

Op basis daarvan stem je je handelen daarop af (ik neem nu de fiets aan de hand mee). Als dat met tevredenheid gaat en je daar succesvoller in wordt, verander je daarmee ook langzamerhand je eigen gevoelsleven en emotionele reacties. Je verrijkt je zelf ermee en je omgeving wordt er ook beter van. Je behoudt je energie in plaats van die te verliezen aan onzinnigheid.

Zelfbeheersing is niet een truc, het is een lifestyle. Als je jezelf beter wilt leren beheersen, gaat het niet alleen over vaardigheid leren. Het gaat over persoonlijk groeien. Als mens. Als vader, moeder, partner of collega.
Dit doe je onder meer door het blijven toetsen van je eigen gedrag aan je logica- en rechtvaardigheidsideeën. Daardoor word jij een beter en sterker mens, een betere ouder of partner.


Jouw reactie op Hoe Bromsnor mij bijna te pakken nam (en ik succesvol mijn eigen technieken gebruikte)

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *