Download GRATIS mijn mini e-book Je ontvangt dan ook direct mijn ezine met extra tips

Hoe een moeder de woedeproblemen van haar kind veroorzaakte zonder te weten waarom (en wat ik heb geadviseerd)

16-02-2013 - Camiel van Hoegee

Training Driftkikker Angermanagement woedebeheersing agressieregulatieEen paar maanden geleden sprak ik met een moeder die tegen een heel groot probleem aanliep: haar zoon van 9 was nogal agressief. De school had haar aangesproken en zelfs gedreigd met schorsing voor een paar dagen. Hij ging tegen iedereen tekeer: op school tegen kinderen en tegen de directeur, op straat tegen voorbijgangers, zelfs tegen leerkrachten. Daarbij werden scheldwoorden en een handgemeen vaak niet geschuwd (ook niet tegen volwassenen).

Hoe kon dit toch allemaal gebeuren, vroeg moeder zich af. Ze snapte er helemaal namelijk helemaal niets van. Dat was meteen een belangrijk onderdeel van wat ik met haar wilde onderzoeken en later ook inderdaad adviseerde.

Ze gaf hem alles wat hij wilde en nog was het blijkbaar niet genoeg. Deze jongen mocht alles en was eigenlijk niet gewend om grenzen aangereikt te krijgen. Elke keer als hij wat deed, was moeder bang voor een woedeuitbarsting en liet daarom deze jongeman zijn gang gaan, in de hoop dat hij uit zichzelf tot bedaren kwam. Het ging echter van kwaad naar erger. Ze had op allerlei sites gelezen dat je negatief gedrag moet negeren.

Ze vond hem best ook wel een beetje ondankbaar en ze voelde zich niet echt gewaardeerd. Ik vroeg aan haar of ze zelf wel eens boos van werd. Zeer regelmatig, was het antwoord. En haar man ook. Want “dat rotjong” haalde regelmatig het bloed onder de nagels vandaan, dat wekte zoveel ergernis en boosheid op. Ze werd dus zelf behoorlijk boos en vond het niet meer dan terecht dat ze dat op niet mis te verstane wijze liet merkenDaarmee leerden zij hun zoon dat als er uiteindelijk grenzen werden gesteld, deze ook flink en vooral boos mochten worden gecommuniceerd.

Voor haar gevoel had deze knul al zoveel schade veroorzaakt (emotioneel en financieel) dat ze alleen nog maar in negatieve termen kon denken en spreken. Elke keer dat ze over haar zoon sprak was dat vooral negatief. Ook al deed hij iets leuks of goeds. Dan dacht ze meteen dat hij wat van haar wilde hebben. Op mijn vraag of ze 3 dingen kon opnoemen die ze leuk vond aan hem, kwam een pijnlijke stilte. (Ai…). De jongen bleek erg op te fleuren met complimenten als hij te horen te krijgen dat hij iets goed had gedaan, maar ook door af en toe te horen te krijgen dat zijn ouders van hem hielden en dat ze blij met hem waren. Door dit consequenter toe te passen en het ook zo te voelen, merken ze nu dat hun zoon zich ‘anders’ (lees rustiger en socialer) gaat gedragen. Hij kwam nu zelfs met een vriendje thuis, wat voorheen eigenlijk nooit gebeurde. Dat betekent dat hij op school prettiger in de omgang lijkt te zijn geworden.

Samengevat komt het advies dat ik moeder en vader heb gegeven op de volgende neer:

  1. Stel grenzen aan negatief gedrag, zodat kinderen met grenzen leren omgaan. Heb je moeite daarmee, zoek iemand op die je dat kan leren (of neem met mij contact op)
  2. Kinderen apen na. Als jij boos excessief boos wordt, nemen kinderen dat over
  3. Voel verbinding met je kind en communiceer dat ook. Dit lijkt vanzelfsprekend maar ik merk dat ouders vaak gefixeerd zijn op wat beter kan in plaats van wat goed gaat. Waardeer je kind om wie hij of zij is, niet alleen om zijn prestaties.

Uiteraard hoop ik dat het thuis bij jou anders gaat, maar het kan ook zo zijn dat jouw situatie ergens lijkt op die ik hierboven kort heb verteld.

Mocht je vragen hebben, laat het mij dan svp weten.


Camiel van Hoegee zegt: 30 September 2016 Hallo Jarka, wat leuk dat je reageert. Wat misschien kan helpen is dat je je zoon helpt structuur en overzicht te geven totdat hij wel naar zijn vriendje mag. Door bijvoorbeeld een paar dingen met hem te gaan doen of dat hij eerst zelf wat kan gaan spelen. Het aankondigen ervan kan helpen, kinderen overzien tijd niet, maar concrete dingen zijn veel gemakkelijker. Dus: we gaan eerst dit en dat doen en daarna gaan we dat en dat. Die tijdspanne moet ook niet te groot zijn natuurlijk. Soms kan je beter dingen nog niet vertellen. Het heftig boos worden hoort er ook een beetje bij, pak het niet persoonlijk op maar help hem om die onmacht door bijv. overzicht te laten krijgen. Echter gooien met spullen, slaan, schelden is niet OK, als je dat toelaat, dan wordt het in feite acceptabel. Je schrijft dat hij een voorkeur heeft voor wie hem 's avonds naar bed brengt. Geeft toch niet, zou ik denken. Is dat voor jullie dan een probleem, moet het altijd in een structuur, op dezelfde manier? Of voel je je afgewezen als hij kiest voor de ander? Als dit soort dingen bij een van jullie speelt is dat denk ik wel van belang om daar eens verder over na te denken: moet het nou echt zo of moet het gaan omdat ik wil dat het zo moet gaan? Ben benieuwd. Groet, Camiel
jarka zegt: 25 September 2016 Een verhaal dat mij raakt. Mijn zoon van 5 is een heerlijk levendig expressief kind, maar kan ook al sinds dat hij peuter is erg drammen. Hij leek erover heen te zijn gegroeid maar sinds een paar maanden is het weer helemaal terug. Ik probeer hem te begrenzen maar het lijkt nog niet echt te werken. Ik weet ook niet goed hoe ik het begrenzen moet toepassen. Hij krijgt een aanval zoals wij dat noemen als hij geen overzicht heeft op de situatie; bijvoorbeeld, over 50 minuten mag je naar je vriendje, maar dat overziet hij niet en gaat dan drammen en wordt heel dwingend en huilend en boos. Het raakt me om hem in zijn verdriet te zien, en zijn onvermogen om met de situatie om te gaan, maar ondertussen drukt het een paar keer per dag flink een stempel op de sfeer. Of hij wil dat het op zijn manier gaat; bijvoorbeeld, mama moet hem naar bed brengen en niet papa. En dan huilen, drammen, boos, met zijn lichaam hevig intens bewegen als het niet mag. Ik kan wel een paar tips aangaande hoe begrens je dit gedrag gebruiken. Merci

Jouw reactie op Hoe een moeder de woedeproblemen van haar kind veroorzaakte zonder te weten waarom (en wat ik heb geadviseerd)

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *