lees hier welke onzin ik mijn dochter leerde

Dat jonge kinderen nog niet zo veel snappen van wat wel en niet zo handig is om te doen, daar werd ik ook weer mee geconfronteerd. Misschien heb ik het je al eerder verteld, maar ik ben de trotse vader van een dochter. Prachtig. Altijd in voor grapjes. En alles wat papa doet, doet zij ook. Dus ik deed bij wijze van grap een bord met eten op mijn hoofd, deed zij dat ook…

Ik kon nog net voorkomen dat de spaghetti overal te vinden was 😀

Dit is allemaal niet zo heel erg (toch????).

Iedereen doet wel eens domme dingen en daar leer je van. Ik heb in ieder geval geleerd dat je uit moet kijken met de clown uithangen waar je kind bij is.

Hopelijk heb ik mijn dochter verder nog geen onzin aangeleerd 😉

Maar ik denk wel dat het belangrijk is om er stil bij te staan dat je dat vaak wel doet. Een tijdje geleden zag ik namelijk een aflevering van NCRV’s Man bijt hond.

Bij een van de rubrieken werd een voetbalfan geïnterviewd over zijn levensloop. De journalist vroeg hier en daar over wat er zoal speelde. Helaas was dat niet al te rooskleurig. Zijn vrouw had hem verlaten en hij had kinderen die hij amper zag. Wel een beetje triest allemaal.

Maar gelukkig: Feijenoord was de trots van zijn bestaan. Dat was zijn club. En de eer daarvan moest worden hooggehouden. Daar heeft ieder natuurlijk recht op, vond ‘ie. So far, so good. Maar het curieuze vond ik het volgende.  De journalist was ook wel een beetje benieuwd hoe deze meneer nou eigenlijk tegenover agressie stond. “Nou”, was het antwoord, “dat was natuurlijk niet goed.” Dat leerde hij zijn kinderen ook. Geweld is niet goed. Waarop de interviewer vervolgens aan hem vroeg hoe dat dan zat met voetbal enzo, want daar was toch ook van alles aan de hand. Het antwoord van de man viel in de categorie: ‘het is nou eenmaal zo, het hoort bij het voetbal en als het moet, doe ik mee.’

Ehhh…. Wacht even hoor… Ben ik nou gek? 

Deze jonge kinderen krijgen dus een dubbele boodschap in de opvoeding en snappen er geen bal van hoe ze het nou wel moeten doen: agressie mag dus niet, maar als het erbij hoort dan mag het.
Jongere kinderen snappen er vaak ook helemaal niet zoveel van, althans niet zo op cognitief vlak. Dat hoeft ook niet, want dat komt als ze wat ouder worden. Ze hebben een heel ingenieus maniertje om gedrag aan te leren. Kinderen doen namelijk vaak niet wat je zegt, maar doen wat jij doet. Na-apen en na-papegaaien dus. Ze vertrouwen op jou dat jij hen iets aanleert waar ze wat aan hebben. Handig!

Soms is het zo dat ook wij onze kinderen rare en onhandige dingen aanleren. Voor je het weet heeft je kind jouw gedrag gekopieerd. Dat is fijn als het goed uitpakt, maar voor je het weet heeft je kind ‘copy + paste’ ook toegepast tijdens de momenten waarop je niet zulke handige reacties had.

Dus als jij op een onhandige manier boos wordt, rara… dan wordt dat feilloos afgekeken… en toegepast.

Gelukkig werkt het andersom ook: laat jij zien hoe het moet, dan gaan ze dat ook weer kopiëren. Maar iemand iets afleren is vaak lastiger dan iemand iets aanleren.

Wat zouden de kinderen van deze voetbalfan nou mogelijk nog meer hebben geleerd van hun vader? Misschien wel dat je tegen journalisten braaf moet zeggen dat je agressie afwijst. En dat je lak moet hebben aan normen en waarden. Prachtige les, toch!