Oriënterend gesprek

Radio-uitzending over zelfbeheersing (met veel praktische tips) bij Talk2Myra

Op 2 april 2013 was ik een uur lang te gast bij Myra de Weerd op talk2myra.com. Een heel uur over zelfbeheersing, korte lontjes en wat je er zelf aan kunt doen. Dit zijn de dingen die het meest zijn blijven hangen.

Hoe ik hierin ben gerold

Ik ben historicus van opleiding, dus dat heeft er weinig mee te maken. Maar ik doe vanaf mijn zesde judo en karate, en rond mijn zeventiende wilde ik daar meer mee. Wat mij gevormd heeft is dat ik me sterker ging voelen en zelfbeheersing leerde. Alleen bestond er geen opleiding voor de vraag die mij bezighield: hoe zet je de geheimen van de krijgskunsten om in praktische, concrete handvatten? Daar heb ik ongeveer zeventien jaar over gedaan. Ik heb mezelf daarin opgeleid.

Voor wie ik het doe

Ik richt me vooral op vaders en moeders met een kort lontje die zichzelf willen beheersen, zodat ze weer een gelukkig gezin krijgen. Mannen en vrouwen komen in ongeveer gelijke aantallen bij mij, tegen het beeld in dat het vooral mannen zou zijn. Wel krijg ik regelmatig een aanvraag van een vrouw die haar man opgeeft. Andersom gebeurt dat bijna nooit.

Waarom ik juist met ouders werk

Ouders vragen me soms of ik iets met hun kind kan doen, omdat dat zo snel boos wordt of juist over zich heen laat lopen. Ik geef ook trainingen aan kinderen. Maar ik vind het minstens zo belangrijk dat we naar de ouders kijken. Kinderen doen niet wat je zegt, ze kopiëren hoe jij het doet.

Ik stond eens op een schoolplein waar een moeder haar zoontje riep. "Ik tel tot tien." Jantje kwam niet. "Negen. Negen en een kwart. Negen en een half. Als ik tot tien ben word ik boos, hoor." Jantje wist feilloos wanneer de grens écht bereikt was, en dat was niet bij tien. Daarom is het zo belangrijk dat je als vader of moeder duidelijk, eerlijk en rechtvaardig leert aangeven waar je grens ligt. Dan ontstaat er een veiligheid waarin kinderen kunnen gedijen en waarin ze gaan vertrouwen.

Waarom mijn klanten nooit op de bokszak slaan

Er hangt er wel een in mijn trainingsruimte, want ik ben ook karateleraar. Maar mijn klanten gebruiken hem nooit en ik stimuleer dat ook niet, want ik denk niet dat het helpt. Juist op het moment dat je je zo gefrustreerd voelt, moet je niet gaan slaan. Ook niet tegen een zak.

Want als je jezelf aanleert dat je je mag afreageren op een stootzak, en je hebt die toevallig niet bij de hand, dan zijn het de kopjes. Of de auto. Of erger.

Weglopen is geen zwakte

Voel je dat je over je toeren dreigt te gaan, ga dan de situatie uit. Bespreek dat ook met je partner, want ik hoor vaak genoeg "loop maar weg, zwakkeling, we moeten het uitpraten". Uitpraten is prima. Maar niet nú, want als ik nu zo blijf, gaan er ongelukken gebeuren.

Op tijd iets zeggen houdt het klein

Geef je op tijd aan dat iets je dwarszit, dan kan iets kleins ook iets kleins blijven. Durf je het niet te zeggen, of vind je er de woorden niet voor, dan wordt iets kleins iets groots. En voor je het weet reageer je het af op iemand die er niets mee te maken heeft.

Intimidatie werkt, maar niet lang

Er is zoveel agressie omdat het gewoon werkt. Op korte termijn. Op de lange termijn is het een dwangmiddel, en niemand wil gedwongen worden, dus dat krijg je onherroepelijk terug.

Ik had eens een klant die op haar afdeling bekendstond als de bitch van de afdeling. Ze kreeg dingen voor elkaar, maar nooit samen met haar collega's. Iedereen meed haar. Dat is precies de reden dat veel mensen bij mij komen: ze merken dat ze er zelf last van hebben.

Vijanden maken is geen kunst. Iedereen kan dat, in een oogwenk, dat hoeft niemand je te leren. Verbinden is het moeilijke deel. En je grenzen aangeven is een daad van liefde.

Waar ik niet aan begin

Drankproblemen, verslaving en psychiatrie. Daar kan ik niets mee, en daar zijn andere instituten voor die er veel meer kaas van gegeten hebben dan ik.

Wat ik zeker weet

Wat één man of één vrouw kan leren, kan iedereen leren. Ik ben pas op mijn 22ste begonnen met topsport en op mijn 29ste Nederlands kampioen karate geworden. Heb je genoeg wilskracht, doorzettingsvermogen en motivatie, en ben je bereid ervoor te werken, dan is succes een methode.

Een training duurt bij mij van een halve dag tot zes maanden, en begint altijd met een intakegesprek. Daarin kijken we samen waar je tegenaan loopt en wat je wilt leren. Niet iedereen hoeft een tien te halen, soms is een zes al genoeg. Mensen moeten het wel zelf willen. Als iemand niet wil werken, ga ik hem ook niet motiveren.

Bekijk ook alle artikelen over zelfbeheersing.

Aarzel niet langer

Maak een afspraak. Altijd discreet, vrijblijvend en kostenloos.

Vraag een oriënterend gesprek aan ➜