Je partner heeft woedeaanvallen. Wat kun je doen?

Je partner ontploft. Soms om de afwas, soms om iets waar jij de vinger niet eens op kunt leggen. Daarna wordt het weer rustig, tot het een paar weken later opnieuw misgaat.

Ik werk sinds 2004 met mensen die zo ontploffen, en ik zie wat het doet met de mensen eromheen. Dit stuk is voor jou, de partner.

Eerst dit: is er gevaar?

Ben je bang voor je partner? Wordt er geduwd, geslagen of gedreigd? Of lopen de kinderen thuis gevaar? Bel dan Veilig Thuis: 0800-2000. Bellen is gratis en kan dag en nacht. Is er direct gevaar, bel dan 112.

Jij en de kinderen gaan dan voor. Alles wat hieronder staat, komt daarna.

Je kunt je partner niet veranderen

Dat is het lastigste om te horen, dus ik zeg het meteen. Je kunt je partner niet rustig praten, en ook niet rustig houden door alles goed te doen. Veranderen kan alleen je partner zelf.

Soms krijg ik de vraag of iemand de eigen partner bij mij kan opgeven. Dat snap ik, maar zo werkt het niet. Als ik met jou aan de telefoon zit terwijl je partner er zelf geen zin in heeft, schiet niemand daar iets mee op. Je partner belt zelf. Vindt je partner het niet nodig, dan belt die ook niet. Iemand komt pas echt in beweging als die zelf merkt dat het zo niet langer gaat.

Wat jij wel in de hand hebt, is wat jij doet.

Op eieren lopen houdt het in stand

Veel partners passen zich aan. Je let op je woorden, je kiest je moment, je zorgt dat de kinderen stil zijn als je partner thuiskomt. Je kent de gebruiksaanwijzing uit je hoofd: bij oververhitting niet aanraken.

Dat is logisch, je wilt rust. Maar zo draai je de boel om: jij past je aan, en je partner hoeft niets te veranderen. Dat kost jou een hoop energie, en vroeg of laat is die op. Ik spreek veel mensen die pas in beweging kwamen toen ze thuis te horen kregen: ik ben er echt klaar mee. Dat is geen advies om een ultimatum te stellen. Ben je bang voor wat er dan gebeurt, lees dan eerst het begin van dit stuk nog eens.

Kijk ook naar je eigen aandeel

Dit is een lastige, dus eerst dit: ik keur het gedrag van je partner hiermee niet goed. Schreeuwen, dreigen of slaan is nooit jouw schuld. Van een ander blijf je af. Punt.

Maar in een relatie zitten twee mensen, en soms gaat het om ingewikkelde dynamieken. Jullie kunnen elkaar enorm in de weg zitten, en precies raken waar het bij de ander pijn doet. Jij zegt iets op een toon waar je partner op aanslaat, en je partner reageert op een manier waar jij weer op aanslaat. Zo houden jullie het samen in stand, zonder dat jullie dat willen.

Iedereen heeft een eigen handleiding: waar je op aanslaat, en hoe je reageert als je onder druk staat. Dat geldt voor je partner, en ook voor jou. De vraag is dus ook: wat kan ik aan mijn kant doen om het thuis beter te maken? Daar valt vaak veel te winnen.

Bloemen en beloftes lossen het niet op

Na een uitbarsting komt vaak het goedmaken. Excuses, bloemen, uit eten, een weekendje weg, de belofte dat het nu echt anders wordt. Dat voelt even goed. Ik noem dat schijnoplossingen, want ze werken alleen op korte termijn. Je partner kan niet eindeloos beterschap blijven beloven zonder dat er iets verandert. En jij kunt dat niet steeds blijven aannemen.

Praat het niet uit midden in de ruzie

Dit klinkt raar, maar het helpt. Loopt je partner midden in een ruzie weg, laat dat dan gebeuren. Vaak roept de ander dan nog: loop maar weg, zwakkeling, we moeten dit uitpraten. Uitpraten is goed, maar niet nu. Blijft je partner op dat moment staan, dan kunnen er ongelukken gebeuren.

Spreek het af op een rustig moment: wie merkt dat het te hoog oploopt, mag even weg. Later, als het rustig is, kijken jullie samen wat er gebeurde. Hoe een ruzie tussen partners steeds hetzelfde loopt, lees je in een ander artikel van mij.

Hoe je partner hulp vindt

Je partner kan zelf een gratis oriënterend gesprek met mij aanvragen. Een half uur, telefonisch of via Zoom, vrijblijvend. Daarna kan je partner in een groep of 1-op-1 aan de slag. Stuur gerust het artikel voor wie zelf te ver gaat door, maar het bellen doet je partner zelf. Dat is de eerste stap, en die moet van je partner komen. Ik werk met volwassenen vanaf 21 jaar.

Wat je partner mij vertelt, blijft tussen ons. Er gaat niets naar jou, tenzij je partner dat zelf wil delen. Anders durft niemand eerlijk te zijn.

En jij?

Ook jij kunt als partner bij mij terecht. Dat is dan coaching, geen groep: de groepen zijn voor wie zelf ontploft.

Soms wil je partner zelf geen hulp, maar wil jij wel kijken wat je kunt doen om het thuis of in jullie relatie beter te maken. Dan kijken we samen wat er speelt en wat binnen jouw bereik ligt. Ik ben daar eerlijk in: soms kun je veel verbeteren, en soms niet.

En soms is het gedrag van je partner thuis gewoon niet oké, en wil je partner daar niets aan doen. Iemand die het thuis onleefbaar maakt, of die jou manipuleert. Dan gaat het erom hoe jij je daartoe verhoudt, en wat je nog wel en niet pikt.

Af en toe coach ik ook koppels die elkaar beter willen begrijpen en willen snappen waarom ze zo nijdig op elkaar worden. Dat kan samen of los van elkaar. Komen jullie samen, dan is het uitgangspunt dat jullie het samen willen oplossen en er allebei echt uit willen komen. Dat betekent ook dat jullie allebei naar jezelf durven te kijken, en niet alleen naar wat je lastig vindt aan de ander.

Het begint altijd met een gratis oriënterend gesprek voor jezelf.